காவத்தை நீலகாமம் தோட்டத் தொழிலாளியின் தற்காலிக குடிசை வீடு தாக்கி அழிக்கப்பட்டமை திட்டமிடப்பட்ட காட்டுமிராண்டி தனமாகும். அத்தோடு தொழிலாளர் ஒருவர் காயப்பட்டடுள்ளார். இது நிர்வாகத்தின் அநாகரீக அடக்குமுறை மட்டுமல்ல தொழிலாளர் சமூகம் தொடர்ந்தும் அடிமை தனத்துக்குள் வைத்திருப்பதன் அடையாளமுமாகும். இது நன்கு கட்டமைக்கப்பட்ட வடிவத்தில் தொடர்வதை அனுமதிக்க முடியாது என்பதோடு நில உரிமைக்கான போராட்டம் ஒருமுகப்படுத்தப்பட்டு தீவிரபடுத்தப்பட வேண்டும் என்பதையும் இது உணர்த்தி நிற்கின்றது.
மலையக தொழிலாளர்களின் தற்காலிக வீடுகள் உடைத்து அழிக்கப்படுவதும், மரக்கறி தோட்டங்கள் நாசமாக்கப்படுவதும் தொடர்கதையாக ஆங்காங்கே நிகழ்ந்து கொண்டே இருக்கின்றன. மலையக அரசியல்வாதிகள் தலைமைகள், தலையிடுவதையும், சண்டித்தனம் காட்டுவதையும், பொலிசார் விரைந்து குற்றச் செயல்களில் ஈடுபட்டோர் கைது செய்யப்படுவதையும் கடந்த காலங்களில் நாம் பார்த்திருக்கிறோம். தற்போதும் காவத்தை சம்பவத்திலும் அரசியல்வாதிகள் தலையிட்டுள்ளனர். தற்போதைய பெருந்தோட்டத்துறை பிரதி அமைச்சர் தலையிட்டு 9 பேர் செய்யப்பட்டுள்ளனர் என முகநூலில் பதிவாகியுள்ளது. இது அரசியல்வாதிகளில் அரசியல் அதிகாரத்தை காட்டுவதற்கும், மக்கள் மத்தியில் பிரபல்யம் அடைவதற்கும் துணை செய்யலாமே தவிர உழைக்கும் மக்களுக்கு நிரந்தர வாழ்வுரிமை நீதியை பெற்றுக் கொடுக்கப்போவதில்லை.
காவத்தை சம்பவத்திற்கு சமாந்தரமாக கொட்டகலை மேபீள்ட் தோட்ட மக்கள் தாம் அடிமைத்தனமாக நடத்தப்படுகின்றோம் எனக் கூறி போராட்டத்தில் ஈடுபட்டுள்ளனர். அங்கும் தொழிலாளி ஒருவர் வைத்தியசாலையில் அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளார். இச்சம்பவத்தில் நிர்வாகத்திற்கு சார்பாக இருந்தவர்கள் மீது மாட்டு சாணமும் வீசப்பட்டுள்ளது. அங்கு தோட்டத்தில் அதிகாரிகளை இடமாற்றம் செய்யுமாறு கோரிக்கை விடுத்துள்ளனர். அங்கும் கேட்கப்பட வேண்டிய கேள்வி அதிகாரிகள் இடமாற்றப்பட்டால் அடிமைத்தனத்தில் நாம் வைக்கப்பட்டுள்ளோம் என நினைக்கும் தொழிலாளர் வர்க்கத்திற்கு நீதி கிட்டிவிடுமா? என்பதாகும்.
பெருந்தோட்ட நிர்வாக கட்டமைப்பு என்பது அடக்கு முறை மற்றும் அடிமைத்தனத்தின் கட்டமைப்பு மட்டுமல்ல அதன் பின்புலத்தில் பேரினவாதத்தின் கையும் ஓங்கி இருக்கின்றது எனலாம். தொழில் மற்றும் வாழ்வுரிமை சுதந்திரத்தை கட்டுப்படுத்தும் அதிகாரம் தோட்ட நிர்வாகத்திடம் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. இதனையே பெருந்தோட்ட கம்பனிகள் விரும்புகின்றன. அவர்களிடம் நிர்வாகம் இருப்பதையே பேரினவாத அரசியல் அதிகாரமும் விரும்புகின்றது. இதுவும் மலையகத்திற்கு எதிரான இன அழிப்பின் மாற்று வடிவமே.
மலையக பெருந்தோட்ட சமூகத்துக்கு எதிராக ஆங்காங்கே நடைபெறும் சம்பவங்களுக்கான நீதி செயற்பாடு தற்காலிக அமைதியை தோற்றுவிக்கலாம். இதன் மூலம் அரசியல் பிரபல்யங்கள் மக்கள் மத்தியில் ஹீரோவாகலாமே தவிர மலையக மக்களுக்கு நிரந்தர அமைதி கிட்டப்போவதில்லை. தற்போதைய ஆட்சியாளர்களும் மலையக மக்களுக்கு கொடுத்த வாக்குறுதிகளை மறந்து பேரினவாத அடிமைத்தன நிர்வாக கட்டமைப்பையே தொடர்ந்தும் முன்னெடுத்து செல்ல விரும்புகின்றனர். இதுவே சிங்கள பௌத்த பேரினவாதத்தின் மலையக மக்கள் தொடர்பான அரசியல் மனநிலையாகும்.
இது தோற்கடிக்கப்பட வேண்டும். இதற்கு எதிரான அரசியல் நிலைப்பாட்டில் மலையக அரசியல் தலைமைகள் ஓரணியில் நிற்பதாக தெரியவில்லை. அரசியலை மக்கள் மயமாக்குவதாகவும் தெரியவில்லை. மலையக சமூகம் இரு நூற்றாண்டுகளை கடந்துள்ள நிலையில் அடுத்த நூற்றாண்டிலும் சலுகை அரசியலை நோக்கிய வழிநடத்துவது என்பது அடையாளத்தையே அழிவுக்கு உட்படுத்தும் செயலாகும்.
அண்மையில் இந்திய துணை ஜனாதிபதி இலங்கை வந்தபோது மலையக அரசியல் தலைமைகள் தனித்தனியாக கோரிக்கைகளை முன்வைத்ததாக அறியக்கிடக்கின்றது. இதனை சலுகைகளுக்காக கையேந்தல் என்றே கூறலாம் . இதிலும் கூட்டுத்தன்மை இல்லை என்பது இவர்களின் அரசியல் அவலத்தை மட்டுமல்ல மலையக மக்களின் பரிதாப நிலையையும் சுட்டிக்காட்டுகின்றது.
இந்நிலை தொடரக்கூடாது என்பதை அரசியல் செயல்பாட்டாளர்களின் கருத்தாகும். மலையக பெருந்தோட்ட அடிமைத்தன கட்டமைப்பை உடைக்கும் மலையக அதிகார சபையை பலப்படுத்தி மலைக மக்களின் வாழ்வில் சுதந்திரத்தை உரிதிப்படுத்தும் ‘மக்கள் மைய’ அரசியலை விரிவுபடுத்தி ஓரணியில் திரள ஒன்றிணைந்து செயல்படுவது காலத்தின் கட்டாயமாகும்.
கட்டுரையாளர்; அருட்தந்தை மாரிமுத்து சத்திவேல்